Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ο ΥΛΙΣΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΛΛΑΖΕΙ

               Ο  ΥΛΙΣΤΙΚΟΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ  ΜΑΣ  ΑΛΛΑΖΕΙ
Πολιτισμό  λέμε  τον  τρόπο  συλλογικότητας    της   ζωής  του  ανθρώπου   που  συνίσταται  στην  Αρχή  της  καλύτερης  εξυπηρέτησης    υλικών  και  πνευματικών    αναγκών  του,  με  τρόπο  που  δίνει  νόημα και  αξία  στη  ζωή.  Ποιος  είναι  όμως  ο  άνθρωπος  του  σημερινού  δυτικού  πολιτισμού  που  τον συνιστά  και  ποιο  είναι  το  νόημα  και  η  αξία    της  ζωής  που  υποστηρίζει;     
φωτο απο τον καθηγητή Μάνο Δανέζη
 Ποιοι  είμαστε  σε  σχέση  με τον  εαυτό  μας; Πάνω   σε  αυτή  την  σχέση    που  έχουμε  με  τον  εαυτό  μας  κτίζονται   και  όλοι  οι  άλλοι  σύνδεσμοι  με  τους  άλλους  που  συνθέτουν  τον  πολιτισμό  μας.  Έναν  πολιτισμό    που   κατά  γενική  ομολογία  δεν   ικανοποιεί  πια  κανέναν, που  θέλουμε  να  τον  αλλάξουμε  αλλά  κάτι  μας  κρατάει. Ακόμη  και  όσοι  φαίνονται  υπέρμαχοι αυτού  του  πολιτισμού,  δεν  το  κάνουν  γιατί  είναι  το  καλύτερό  τους,  αλλά  γιατί  πιστεύουν   ότι  δεν υπάρχει  καλύτερο  και  δεν  τους  μένει  παρά  να υπερασπιστούν   αυτό  που  υπάρχει.  Αυτό  οφείλεται  σε  έναν  προγραμματισμό  που  έχει  γίνει  στο  μυαλό  μας   ο  οποίος αρνείται     την   καρδιά  και  τις  πληροφορίες  που  θα  έπαιρνε  για  τον   αδιέξοδο    πόνο που  νοιώθει  σε  αυτόν  τον  πολιτισμό  για  να σκεφτεί  πως   να  το  διορθώσει.  Όταν  η  καρδιά  ακυρώνεται,  δηλαδή   την  κλείνουμε  έξω    από  τον  προγραμματισμό  του  μυαλού  που  διευθύνει  την  ζωή  μας  και  δεν  λαμβάνεται  υπόψιν, αυτή  παγώνει  και  αναισθητοποιείται.  Έτσι  δεν  συνειδητοποιείται  ο  αφόρητος  πόνος  που    προκαλεί   αυτός  ο  κακός  προγραμματισμός  στην  ζωή  μας  και  την   ρημάζει!  Ο  πόνος  ντροπιάζει  την  λογική  του  προγραμματισμού  μας  και  γι 'αυτό  υποχρεώνουμε  ο  ένας  τον  άλλο   να  τον  κρύβει  να  τον  αποσιωπεί.   Όμως  ο  ανέκφραστος  πόνος,  ο  απωθημένος, δεν  παύεται.  Απωθείται  στο  υποσυνείδητο  και εκφράζεται  με  ψυχοσωματικές  αρρώστιες.  Αν  ο  πόνος  λαμβάνονταν  υπόψιν  από  την  λογική  του  προγραμματισμού  μας,  θα  παρήγαγε  συμπόνια  και  η  ενότητα    και   αυτό  θα  ήταν  το  πρωταρχικό  μέλημα   του  πολιτισμού  μας. 
Σε  αυτήν  την  μηχανιστική  αντίληψη  που  έχουμε    για  την  ζωή,  για  την  έλλειψη  πηγαίας  χαράς  που  μας  λείπει,  επινοήσαμε  τα  φάρμακα   που  αφήνουν  να  νοηθεί   ότι  το  πρόβλημα  του  πόνου  της  ψυχής  παράγεται  από  το  σώμα,  είναι  οργανικό  και  αφορά  αυτόν  που  το  έχει  και  κανέναν  άλλο.     Υπάρχουν  και   άλλες  ουσίες που  κυκλοφορούν  κρυφά  και   υπόσχονται  να  γιατρέψουν  τον  πόνο,  αλλά    οδηγούν  στον  θάνατο.    Ότι  ενοχοποιεί  τον  προγραμματισμό    μας  κρύβεται   για  να  μην  κατηγορείται  σαν  ανάξιος   να  στηρίξει  την  ζωή   και  τον  ντροπιάσει.     Ο  προγραμματισμός   μας,  πάνω  από  τον  άνθρωπο. 
Μα τι  είναι  αυτός  ο  προγραμματισμός  για  τον  οποίο  μιλάμε ο  οποίος    σταθμίζει  τον  πολιτισμό  μας;
      Το  βιολογικό  κομμάτι του μυαλού  μας,  του  νους  μας, έχει  προγράμματα  σαν  του  κομπιούτερ. Εμείς όμως  δεν  είμαστε το  κομπιούτερ.  Είμαστε  ο  προγραμματιστής  που  τον  προγραμματίζει.  Αλλά  αυτός  ο  προγραμματιστής  που  είμαστε,  στους   πολλούς  κοιμάται  και  έτσι  ταυτιζόμαστε  με  το  πρόγραμμα.  Τότε  όλη  μας  η  ζωή  δεν  είναι  τίποτε  άλλο  παρά  μια  σειρά  αυτοματισμών  σαν  της    μεταλλικής  μηχανής.  Μέχρι  να  ξυπνήσει  η  συνειδητότητα  μας,  να  ξυπνήσει  ο  προγραμματιστής,   είμαστε  σαν  ζωντανοί  νεκροί  μέσα  στο  κομπιούτερ  μας,  στην  μηχανή  του  μυαλού  μας.  Δεν  έχουμε  συνειδητότητα.  Ζούμε  κάτω  από  την  "μηχανική"  λειτουργία  της  κυριαρχίας   ενός   συγκεκριμένου    προγραμματισμού  του  εγκεφάλου  που   ξεκίνησαν να  τον  προγραμματίζουν  οι   συνθήκες  που  τυχαία  βρεθήκαμε   στην  αρχή  της  ζωής  μας,  χωρίς  να  μας  ρωτούν.   
 Όμως  στον  άνθρωπο  υπάρχει  κάτι  πάνω  και  έξω  από  αυτήν  την  "μηχανή",  την  οποία   μπορεί  να  την  διευθύνει,   να  την  προγραμματίζει. Χρειάζεται  να  ξυπνήσουμε  την  πνευματική  συνείδησή  μας.  Με  την  αφύπνισή  της,  ο  άνθρωπος  αρχίζει  και  αντιλαμβάνεται  ποιος  είναι,  που  πάει  και  αναλόγως  διορθώνει  τον  υπάρχοντα  προγραμματισμό  του  μυαλού  του.    Μπορεί  να  διορθώσει  τα  πάντα.   Τα  προγράμματα  που  θα  διορθώσει  είναι  οι  πεποιθήσεις  του.  Χρειάζεται  να   τα  παρακολουθήσουμε  απομακρυσμένοι  από  αυτά,  και  όχι  σαν  να  είμαστε  εμείς  το  πρόγραμμα.  Έτσι  θα  υπερνικήσουμε  την    μεγάλη μας   δυσκολία  να  επιβληθούμε  και    να    αντικαταστήσουμε το  πρόγραμμα    με  ένα  άλλο  πρόγραμμα  που  θα  φτιάξουμε  εμείς  για  μας.   Να  προσπαθήσουμε  να  καταλάβουμε  τι  χρειάζεται  για  να  γίνει   πιο  λειτουργικό    στην  χαρά  που  δίνει  ο  σεβασμός,  η  αγάπη,  η συναίσθηση,  η  ενότητα,  η    ενεργοποιημένη  ανθρωπιά  μας  με  την  συμμετοχή  και  της  καρδιάς  μας  σε  αυτό  το  πρόγραμμα.  Αυτό  ίσως    κάνει  λίγο  πιο  αργά  τα  βήματά  μας,  μα  τι  αξία  μπορεί  να  έχει  το  γρήγορο  βήμα  όταν  τρέχουμε  όλο  και  γρηγορότερα  προς  τον  αφόρητο  πόνο  και  την  καταστροφή; 
 Αλλά  και  πάλι    δεν  πρέπει  να  ταυτιστούμε  ούτε  με αυτό,  το όποιο    άλλο βελτιωμένο  πρόγραμμα καταφέραμε να  φτιάξουμε. Μπορούμε  να  αναπρογραμματιζόμαστε    συνεχώς,  βελτιώνοντάς  το  όλο  και  καλύτερα,  με  τις    νέες    εμπειρικές  και  γενικότερες  γνώσεις  που  θα  αποκτάμε  συνεχώς  από  την  νέα  μας  πραγματικότητα.  Μπορούμε  να  ζούμε  και  χωρίς  προγραμματισμούς.   Τα  προγράμματα  είναι  μια  μάσκα,  ένα  εργαλείο,  μια  μαγκούρα  που  στηριζόμαστε  για  να  κάνουμε  μια  δουλειά.   Αλλά  εμείς  δεν  είμαστε αυτή  η  οποιαδήποτε   δουλειά. 
Στο  τι  είμαστε  πραγματικά  απαντάει  στο  ερώτημα   του   "γνώθι  σ 'αυτόν".  Να  γνωρίσουμε  τον  εαυτό  μας  βαθιά.  Όχι  μόνον  αυτόν  που  είναι  στην  επιφάνεια,  δηλαδή    τα   ένστικτα   που  είναι  τα  σκουπίδια.   Γιατί  κάτω  από  αυτά  τα  σκουπίδια,    υπάρχει  ένας  θησαυρός,  ο  οποίος  είναι  δώρο  προς  όλους  σαν  κληρονομικό  χάρισμα.  Όμως  ελάχιστοι  μπαίνουμε  στον  κόπο  να  τον  ξεθάψουμε  κάτω  από  τα  σκουπίδια,  να   τον   ανακαλύψουμε  και  να  τον  αξιοποιήσουμε  αυτόν  τον  θησαυρό.     Όταν  βρούμε  αυτόν  τον  θησαυρό,  τον  πραγματικό  εαυτό  μας,  τότε,  όπως  λέει  ο  Επίκουρος,  "λύεται  πας  της  ψυχής  ο  Χειμών".  Όλα  τα  προβλήματα  φεύγουν.
 Ότι  μίζερο  ζούμε  είναι  επειδή  μέσα  στην   καθημερινότητά  μας  έχουμε  ταυτιστεί  με  ένα  συγκεκριμένο  προγραμματισμό  του  νου  μας,  σε  έναν  υποκατάστατο  εαυτό. Είμαστε οι  αλυσοδεμένοι  στην  σπηλιά  του  Πλάτωνα  από  συνήθεια.    Πρέπει  να  σπάσουμε  τις  αλυσίδες  μας,  τον  τρόπο  που  συνηθίσαμε  να  ζούμε.    Να  ανέβουμε  στο  φως της  ελευθερίας  από  την  συνήθεια,   για  να  καταλάβουμε  τι  σημαίνει  ζωή.  Αυτήν  την  πορεία  πρέπει  να  ακολουθήσουμε  όλοι  μας. Είναι  ο  δρόμος  προς  την  λύτρωση.   Στην  Αμερική λένε  χαρακτηριστικά "ή  θα  θελήσεις  να  κατανοήσεις  την  κατάστασή  σου  που  μοιάζει  σαν  να  είσαι  ο  αλυσοδεμένος  στην  σπηλιάς  του Πλάτωνα  ή  θα  παίρνεις  Προζάκ".    (αντικαταθλιπτικό).  Επικρατεί  το  Προζάκ  γιατί  αυτή  η  γνώση  θα  έπρεπε  να  δοθεί  συστηματικά    σε  ένα  συλλογικό  πρόγραμμα  παιδείας  και  όχι  σκόρπια   και  αποσπασματική    ενημέρωση,  εδώ  και  εκεί.  Να  γίνει  κοινό  βίωμα  αυτή  η  γνώση  χωρίς  να  περιορίζει  την  ελευθερία  του  ανθρώπου  με  στοχευόμενη  κατεύθυνση.       Όμως  οι  ιθύνοντες  που  θα  έπρεπε  να  το  προωθήσουν,    έχουν  υποστηριχθεί  στην    θέση  τους  για  να  επιβεβαιώνουν  τον  υπάρχοντα  πολιτισμό  που  προκύπτει  από  τον  υπάρχοντα  προγραμματισμό,  υποσχόμενοι  πως  θα  διορθώνουν  κάποιες    επιμέρους  επιπτώσεις  του  και  όχι  τον  προγραμματισμό  τον  ίδιο.    Έτσι  δεν  μπορούμε  να  ελπίζουμε  σε  αυτό.
Στον  πολιτισμό  που  βιώνουμε,  έχει  επιβληθεί  η  έλξη  της  ύλης  και  έχουμε  μια  ψυχή   ξεχασμένη  και   υποταγμένη  στην  ύλη. Για  την  ψυχή  μίλησε  πολύ  ο  Χριστός,  αλλά  και  πριν και  μετά   τον  Χριστό,  μίλησαν  πολλοί  γι 'αυτήν.    Στην  αρχαία  γραμματεία,  ο  Πλωτίνος μιλάει  για  την  "ψυχή,  η  οποία  είναι  μια  διαρκώς  μεταβαλλόμενη  διαμορφωτική  δύναμη,  που  αναβαθμίζει   τον  κόσμο  των  αισθήσεων  που  ζούμε".
Και  ο  Πλάτωνας   για  την  ψυχή μιλάει  όταν  λέει  ότι  "υπάρχει  και  μια  φιλοσοφική  τάση  στον  άνθρωπο  η  οποία  είναι  πορεία  προς  την  ιδανική  ζωή.  Η  τάση  αυτή συνίσταται    στο  να  προσπαθεί  ο  άνθρωπος  να  απελευθερωθεί  από  τα   δεσμά  του  σώματος  χωρίς βέβαια  να  μπορεί   να  αποδεσμευτεί  εντελώς   από   την  υλική  του  υπόσταση".  Όμως  αυτή  η  προσπάθεια   λέμε  εμείς, είναι  ένας  καλός  τρόπος  να  πέσει  η  υπέρμετρη   αξία  της  ύλης  που   δηλητηριάζει  την  ζωή  μας,  χαλαρά.  Χωρίς  πίεση  να  εγκαταλείψουμε  την  συνήθεια,  χωρίς   εξαναγκασμό των  ενστίκτων.  Για  παράδειγμα  αν  αντιλαμβάνομαι  ότι  πρέπει  να  κόψω  το  τσιγάρο,  δεν  επικεντρώνομαι  στο  να  το  κόψω,  αλλά  στο  πως  θα  αντισταθμίσω  την  ικανοποίηση  που  μου  δίνει,  με  άλλη  καλλίτερη  και  ανώτερη  ικανοποίηση,  έτσι  που  να  μην  χρειάζομαι  την  καταστροφική   απόλαυση  του  τσιγάρου.  Δεν  επικεντρώνομαι  στο  να  πολεμήσω  την  όποια  κακιά  συνήθεια  που  μου  δίνει  ικανοποίηση,  αλλά  επικεντρώνομαι  να  συνηθίσω   σε  μια  καλύτερη   ικανοποίηση.
Κάπως  έτσι  να  χειριζόμαστε  και  την  συνήθεια  της  υπερβολικής  προσκόλλησή    μας  στην  αξία   της  ύλης  που  είμαστε  προγραμματισμένοι. 
 Ας μην  καταπιέζουμε  πολύ  τα  ένστικτα,  αλλά  με  περισσότερη  συνειδητότητα  να  επιτρέψουμε  στην  ψυχή  μας  να  ελκυστεί  αγαπητικά  από  θείο  έρωτα.   Σαν  μια  κίνηση  προς  τη  πνευματική  μας  υπόσταση. Τότε  η  ζωή,  σιγά – σιγά  αλλάζει.  Τα  προβλήματα  μπορεί  να  υπάρχουν,  αλλά  δεν  μας  αγγίζουν  πολύ.  Τα  αντιμετωπίζουμε  πιο  χαλαρά.  Δεν  αγωνιούμε  τόσο.   Δεν  μας  εξουσιάζουν.   Έχουμε   μεταφερθεί  σε ένα επίπεδο πνευματικότητας.  Και  όταν  λέμε  πνευματικότητα  να  ξέρουμε  ότι  δεν  είναι  αυτή  που  την  εκφράζουν  άνθρωποι   υποχρεωτικά   με  πτυχία  πανεπιστημίων,  αλλά  άνθρωποι  που  μπορούν  να  είναι  ταπεινοί,   να  μικραίνουν  τον  εαυτό  τους   για  τους  άλλους,  να  κάνουν  χώρο  στους  άλλους.  Αυτό δεν  πρέπει  να  επιχειρήσουμε  να  το  πετύχουμε  με  μιας,  αλλά  σιγά – σιγά,  να  χαλαρώνουμε  τον  υπερφίαλο  εγώ  μας. Το  μίκρεμα  του  εαυτού  μας    στην  πραγματικότητα    είναι  εικονικό,  αφού  δεν  ισχύει  πέρα από  τον  κόσμο  των  αισθήσεων   όταν  ξέρουμε  πως  όλα  στο  σύμπαν  είναι  ενιαία.  Υπάρχει  μια  ενότητα   που  δεν  επιδέχεται  διαίρεση  σε  μικρά  ή  μεγάλα  κομμάτια,  όπως   μας  αποδεικνύει   το  πείραμα   των  φυσικών   επιστημών.  Επομένως    στην  ουσία  δεν  πετάμε  τον  εαυτό  μας  με   αυτό  το  μίκρεμα   "σαν  την  τρίχα  από  το  ζυμάρι".   Αυτό  το  μίκρεμα  του  εαυτό  μας  στην  πραγματικότητα  είναι  μίκρεμα  της  υβριστικής  τάσης  μας   απέναντι  στους  νόμους  της  ενότητας του  σύμπαντος  οι οποίοι  πλέον  έγιναν  κοινός  χώρος  ανθρωπιστικών  και  φυσικών  επιστημών.  Άλλο  που  όλοι φοβούνται την ανατροπή  που  φέρνει  αυτή  η  αλήθεια  και  δεν  την  υποστηρίζουν  επαρκώς ,  υποταγμένοι  στην  συνήθεια  μιας  λάθους  θεώρησης  της  ζωής. 
Την   πραγματικότητα  του  αδιάτμητου  της  ενιαίας  κατάστασης  στο  σύμπαν  μας  την  παρουσίασαν  οι  θεολογούντες  καιρό  πριν  την  επικύρωση  του πειράματος  της  φυσικής  επιστήμης.  Αυτοί,  στην  προσπάθειά  τους  να  εκφράσουν  την  αποκαλυμμένη  αλήθεια  και  να  μυήσουν σε  αυτήν   τον  άνθρωπο,   δημιούργησαν  μια  γραμματεία  που  θα  μπορούσαμε  να  πούμε  πως  στέκει  αρκετά  επάξια  στο  ύψος  της.   Όμως  στο  πρακτικό  μέρος,  όσοι  προπορεύτηκαν  σε  αυτή  την  γνώση,  αλλά  και  όσοι  ακολουθήσαμε,    οι  περισσότεροι,  δεν  καταφέραμε  να   την  στηρίξουμε  στην  ζωή  μας  επαρκώς.  Δεν  καταφέραμε  στην  πράξη  να  νικήσουμε  την  συνήθεια   της  διασπαστικής  αντίληψης  που  δίνει  η  ένια   της    ύλης  σαν  απόλυτη πραγματικότητα  και  αξία.    Έτσι  το  ανεπαρκές  παράδειγμα,  που  θα  ήταν  το  μόνο   αποδειχτικό  στοιχείο  πίστης  στην  ενότητα, αναιρεί  αρκετά  την  όποια  επιτυχία  της θεολογικής   γραμματείας.  Σε  αυτό  το  παράδειγμα  κολλούν    γενικά   όλες   οι  ανθρωπιστικές  επιστήμες  για  να  πείσουν. Οι  άνθρωποι  δύσκολα  εγκαταλείπουμε  τις  συνήθειές  μας, ακόμα  και  όταν  είμαστε   σίγουροι    ότι  στηρίζονται  στο  ψέμα. Μας  χρειάζεται  χρόνος  και  πολύ  προσπάθεια να  τις  εγκαταλείψουμε  λίγο – λίγο.   
Στις  θετικές  επιστήμες  όμως,  στην  φυσική,  ίσως  μπορούμε  να  κολλάμε  λιγότερο  στο  παράδειγμα. Η  νεότερη  αλήθεια  μιας  ενότητας  του  σύμπαντος   υπερθεματίζεται  από   το  πείραμα  που  αποδεικνύει του  λόγου  το  αληθές.   Οι  άνθρωποί  τους,  είδαν  να  ολοκληρώνεται    ο  κύκλος  του  μηχανιστικού  και  υλιστικού  κοσμοειδώλου  του  17ου  αιώνα  που  στηριζόταν  στην   απόλυτης  αξίας   της  ύλης  που  στις  μέρες  μας  είναι  πια  ξεπερασμένη  από  την  φυσική.    Όμως,  οι  δομές  που  είχε  επιβάλει  στην  κοινωνία  αυτό  το  ξεπερασμένο  πια αξίωμα,    δεν    επέτρεψαν  να κοινοποιηθεί  η  ενότητα  και  το  αδιαίρετο    που  στο  μεταξύ  έδειξαν  νεότερα  πειράματα    ότι  υπάρχει  το  σύμπαν  στο  οποίο  δεν  μπορούμε  να  πηγαίνουμε  κόντρα,  να   ασεβούμε με  την  ζωή  μας.  Δηλαδή  αυτό  που  κάνει  ο  άνθρωπος στην  σχέση  του  με  τους  άλλους  ανθρώπους   όταν  λειτουργεί  μέσα  από  την  διάσπαση  της  ενότητας  που  προκαλούν   τα  ένστικτα  της   αυτονομημένης επιβίωσης  του  ενός  από  την  άλλο  για  την  κατοχή  της  ύλης.  Τον  έλεγχο,  την  εξουσία  και  την  ηδονή  της  επιβολής  που  προσφέρει   η διαίρεση,  η   υπερβολική    αξία  της  ύλης.    
Χρειάστηκε  να  κορυφωθεί  η  σημερινή  κρίση,  που  εμφανίστηκε  σαν  οικονομική  αλλά  δεν  άφησε  ανέγγιχτη  καμία  πτυχή  της  ζωής, για  να  υποχρεωθούμε  να  παραδεχτούμε  την  επιτακτική  ανάγκη    ενός  νέου     πολιτισμικού  ρεύματος  με  νέες  αξιακές  και  ηθικές  δομές.  Ακόμη  και  η  λέσχη  της  Ρώμης  και  η  ομάδα  φουτουριστών  στο  ινστιτούτο    Στάνφορντ  κατέληξαν   και  αυτές  ότι  οι  τεχνολογίες  της  κοσμοθεωρίας  αυτής  έχουν  τα  οφέλη  τους  αλλά  είναι  απαρχαιωμένες  και  υπεύθυνες  για  την  κρίση.
Πολλοί  ιστορικοί  κατάληξαν  ότι  οι  βάσεις  της νέας  πολιτισμικής  συγκρότησης  μπορεί  να  πρέπει  να  απορρέει   από την   αρχαία  Ελληνική  σκέψη   με  απαρχή  τους  προσωκρατικούς  φιλόσοφους,    που  ξεκινούσε  τις  περισσότερες  φορές  από  την  έννοια  της  ενότητας  που   από  τότε   έβλεπαν   στους  νόμους  του  σύμπαντος.   Αυτή,  την  ίδια   ενότητα  που υποστηρίζει  η  γραμματεία  της  θεολογίας,  με  κάποια   ίσως  εξαίρεση    του  προτεσταντισμού,  από  λάθος  ερμηνεία  της  παραβολής  των  ταλάντων. Στον  προτεσταντισμό   αντί  να  εννοούμε   ότι  επιβραβεύονται  τα   ταλέντα   σε  πράξεις  καλοσύνης    ενότητας και  αγάπης,   εννοούμε ότι  επιβραβεύονται  σαν  τάλαντα,   τα  τάλιρα,  το  χρήμα,  την  υλική  αξία.  Αυτή  η  αξία   που  στην  υπερβολή  της   προσβάλει  και  στην  ουσία  ακυρώνει   την μεγάλη   αλήθεια    που  επιφέρει  η  αποκαλυμμένη  γνώση  της  συμπαντικής  ενότητας  την  οποία  υπερθεματίζει  το  Ευαγγέλιο.  Αυτό  είναι  το  λάθος  στον  προτεσταντισμό  που  στην  ουσία  έχει  συνεπάρει  όλους  τους  χριστιανούς   των  άλλων  δογμάτων.   
 Γι 'αυτή  την  ενότητα,  τώρα  οι  άνθρωποι  της  κβαντικής  φυσικής,   μας  λένε   πως   αυτό  που  καταλαβαίνουμε  οι  άνθρωποι  για  ζωή,  για  ύπαρξη,  δεν  υπάρχει.  Είναι  ένας  χώρος  ψευδαισθήσεων.  Μας  λένε  πως  εκεί,  έξω  από  τον  άνθρωπο, στο  σύμπαν,  σαν  γενική  κατάσταση  που  διέπει  τα  πάντα,  δεν  υπάρχει  αυτό  που  βλέπουμε  αυτό  που  ακούμε.  Δεν  υπάρχουν  ήχοι,  δεν  υπάρχουν  χρώματα  και  σχήματα,  δεν  υπάρχουν  μυρουδιές,  δεν  πιάνονται,  δεν  ξεχωρίζονται   σχήματα,   αντικείμενα  γιατί  όλα  είναι  ένα. Μια  κοχλάζουσα  ενέργεια  με  διαβαθμίσεις   πυκνότητας.  Δεν  υπάρχουν     όλα  αυτά  με  τα  οποία  οι  άνθρωποι  αντιλαμβανόμαστε    την  ύπαρξή  μας  στην ζωή.  Αυτά  είναι  ψευδαισθήσεις  που  δημιουργούν  για  τον  άνθρωπο  έναν  περιορισμένο ξεχωριστό  χώρο,  από  τον  οποίο  απελευθερωνόμαστε  με  αυτό  που  λέμε  θάνατο,  προφανώς  για  να  ζήσουμε  σε  μια  διάσταση  χωρίς  τους  περιορισμούς  των  αισθήσεων  και   της  ύλης  που  εκφράζει  αυτή  παραπλανητικά.  Με  άλλα  λόγια  δεν  υπάρχει  θάνατος  αλλά  μετάβαση  σε  μια  άλλη  πραγματικότητα  εκτός  των  περιορισμών  των  αισθήσεων.  Το  ίδιο  που  μας  λέει  και  η  θεολογία. 
   Αν  το  σκεφτούμε  καλύτερα,   αυτός   ο  κόσμος    των  ψευδαισθήσεων  που   μας  δίνουν  οι   αισθήσεις  μας,   μάλλον   δημιουργήθηκε  όπως  μας  λένε  οι  θεολογούντες   για  να  μας  περιορίζει,  μετά  το  προπατορικό  αμάρτημα  που  ερμηνεύεται    σαν  μια τάση  του  ανθρώπου  για  διάσπαση  της  ενότητας,  κάτω  από  μία  Αρχή.   Αυτό  μπορεί   να  ήταν  η  πραγματική  έξοδός  μας  από  τον  παράδεισο.  Μπορεί  ο  παράδεισος που  χάσαμε    να  μην  ήταν  ένας  χώρος,  αλλά  μια  κατάσταση  ζωής  μέσα  στην  χαρά  της  ενότητας  και  της  αγάπης  και  να  μεταφερθήκαμε  σε  μία  άλλη,  αυτή  των  αισθήσεων  που μας  παρουσιάζουν  την  ύλη  σαν   πραγματική  και  υπέρμετρη   αξία  που  πρέπει   να  κατακτηθεί  με  ευθύνη  του  καθένα  από  μόνο  του.  Αυτό  διασπά  την  ενότητα  και  έτσι   δοκιμάζεται  η  ενωτική  μας  διάθεση  και  θέληση.  Αυτή  η  δοκιμασία,  μας  δίνει  το  εισιτήριο για  να  περάσουμε  στην  πραγματική  ζωή  των  θείων  νόμων  της  συμπαντικής  ενότητας που  υπάρχει  εκτός  των  αισθήσεών  μας. 
Για  να  βρούμε  την  ενωτική  μας  θέληση, χρειάζεται  να  απελευθερωθούμε   από  τον  περιορισμό,  την  σκλαβιά  του  προγραμματισμού  του  νου  μας  στην  ψευδαίσθηση  των  αισθήσεων  που  μας  κολλάει  στην  υπερβολική  αξία  της  ύλης,  δηλαδή  στην  υποταγή του  νου  μας  σε ότι  βλέπουμε,  ότι  αγγίζουμε,  ότι  ακούμε,  ότι  γευόμαστε  κτλ,  γιατί  αυτά  δεν  είναι   το  παν.   Με  την  επίκληση  της  βοήθειας  του  Θεού, συνεπικουρούμενοι  από  την  επιστήμη,  την  θεολογία  και  κάθε  άλλη  επιβεβαίωση,  χρειάζεται  να  θελήσουμε  να  ελευθερωθούμε  από  τον περιορισμό  μας  στην  ύλη,  η  οποία  σκοτώνει  την  ενότητα,  την  αγάπη,  και  κάνει  την  ζωή  μας  πραγματική  κόλαση.  Έχει  μεγάλο  κόπο  και  πόνο   αυτό  το  εγχείρημα,  αλλά  χρειάζεται  σιγά – σιγά  και  χωρίς  βία  σε  καμία  κατεύθυνση,    να  σπάσουμε  τα  δεσμά  μας   να  βγούμε  στο  φως  της  γνώσης,  που  μας  συντονίζει  με  την αρμονία  της  απεραντότητας   του  σύμπαντος,  σε  έναν  κόσμο  ελευθερίας  του  νου  από  τον  περιορισμό  των  αισθήσεων.
  Για  παράδειγμα  στο  σύμπαν,  εκεί  έξω  στην  άλλη  διάσταση  της  ζωής,  όπου  ιδανικά  μπορεί  να  μεταφερόμαστε  μετά  αυτό  που  ονομάζουμε   θάνατο,    δεν  χρειάζεται   να  υπάρχει   ο  ήχος  της  φωνής  μας,   να  υπάρχει  η  ομιλία  για  την  μεταξύ  μας  επικοινωνία.  Με  έναν  τρόπο μπορεί  να   διαβάζει  ο  ένας  την    σκέψη   του  άλλου  και  να  επικοινωνούμε  ανοιχτά,  χωρίς  κρυφές  σκέψεις  που δημιουργούν   φόβο  και   κάνουν  την  ζωή  μας  κόλαση.  Αυτά  μας  αποκαλύπτουν  μεταθανάτιες  εμπειρίες  πολλών  ανθρώπων  που  επανήλθαν  στην  ζωή  μετά  από  πολλές  μέρες   από  ατυχήματα  ας  πούμε.
φώτο απο τον καθηγητή Μάνο Δανέζη

Εκεί,  στο  σύμπαν   που   ελκυόμαστε   μετά  την  απελευθέρωσή  μας  από  τον  περιορισμό  των  αισθήσεων  του  σώματος,  συναντάμε  την  ενότητα  των  πάντων  σε  μια  αρμονία   που κατά  την  θεολογία  οι  πρωτόπλαστοι  την  είχαν  και  την  πρόδωσαν   γιατί  πολύ  πιθανόν  να  μην  μπόρεσαν  να  την εκτιμήσουν   για  να   είναι  ευτυχισμένοι  μέσα  σε  αυτήν.  Δεν  είχαν  εμπειρία  του  αφόρητου  πόνου  που  συνεπάγεται  η  έλλειψή  της.  Και  εμείς,  μπορεί  να  μην  νοιώθαμε  την  αξία  αυτής  της  μεταξύ  μας  ενότητας,  σαν  συνέχεια  της    ενότητας  και  της  αρμονίας  του  σύμπαντος,    αν  δεν  είχαμε  περάσει  τον  απέραντο  πόνο  της  συγκρουσιακής  κατάστασης,  της  διαλυτικής    αντιπαλότητας,    στην  κατάσταση   του  περιορισμού  αυτού  του  κόσμου  στην  αξία  της  ύλης,  που  στην  ουσία  είναι  ανύπαρκτη.  Και  μαζί  με  την  κακή  αυτή  εμπειρία,  έχουμε  βοηθηθεί  να    εκτιμήσουμε  την  ενότητα  και  την  αρμονία   και   με  θεία  αποκάλυψη   και  επιστημονική   ανακάλυψη. 
Όσο  ζούμε  με  το  σώμα  μας,  δεν  μπορούμε  να  απαλλαγούμε  εντελώς  από τους  νόμους  που  διέπουν   την  κατάσταση  του  κόσμου  των  αισθήσεων.  Θα  ζούμε  μέσα  στους  νόμους  των  αισθήσεων.  Όμως,  τώρα  ξέρουμε  πια,   ότι  αυτό  που  ζούμε  είναι  μια  ψευδαίσθηση και   ότι  υπάρχει  και  κάτι  πέρα  και  έξω  από  αυτό.  Ένα  διαφορετικό  καθεστώς  ελευθερίας.  Αυτό  είναι  μια   γνώση  που θα  μας  δώσει  την  δύναμη   να  μην  επιμένουμε  να  δικαιώσουμε  την  ζωή  μας  μέσα  από  αυτούς  τους  νόμους  των  αισθήσεων,  και  να  μην  υπακούμε  στην  υλική    σκλαβιά  τους.  Κατανοούμε  την πραγματικότητά  τους,  αλλά  επιλέγουμε  να  αναζητούμε  τους  νόμους  εκείνους  της  ενότητας  και  της  ελευθερίας  που  διέπουν  το  σύμπαν  και  κάποια  στιγμή  θα  μας  ενσωματώσει  μαζί  του. Με  αυτούς  τους  νόμους  επιλέγουμε  να  εναρμονιστούμε,  που  είναι  νόμοι  της  ενότητας  και  της  αγάπης  με  τα  συνακολουθά  τους.
 Η  αλλαγή  ξεκινάει  όταν  καταλάβουμε   ότι  το  καθεστώς  των  αισθήσεων της  ύλης  που  υποστηρίζουμε  με  τις  πράξεις  μας  δεν  μας  κάνει  ευτυχισμένους,  με  μια  έννοια   διαρκείας,  σιγουριάς και  ασφάλειας  και   δεν  δικαιώνει  την  ζωή  μας  όπως  όφειλε,  για  να  είναι  αξιόπιστο.    Αυτή  η  ώρα  έφτασε.
 Οι  κατακόρυφες  καταστάσεις  που  βιώνουμε,  κάνουν  τον  καθένα  μας    να   ψάχνει    την  γνώση  που  του  χρειάζεται  την  οποία  έχουν  εναποθέσει  στα  βιβλία  τους  οι  άνθρωποι  της  επιστήμης  και  των  γραφών  της  θεολογίας,   της  αρχαίας  γραμματείας,  αλλά  την  βρίσκουμε    και  διά  ζώσης  με όσους   συναντούμε  και    παραδέχονται  ότι  δεν  τους  ικανοποιεί,  δεν  τους  δικαιώνει    ο  ψεύτης  τούτος  κόσμος  των  αισθήσεων  και  της  ύλης.  Πολλοί,  μπορεί να  μην  τολμούν,   να  μην  είναι  ακόμη  έτοιμοι,  να  ντρέπονται  και  να  φοβούνται  να  μας  το  πουν  έτσι,  αλλά  μας  το  φανερώνει   η  νευρική    τους ένταση  που  οφείλεται  στο  ανικανοποίητο  της  ζωής  τους. 
Οι  πολλοί  από  όσους  λέμε  ότι  πιστεύουμε  στην   ενότητα  από  θεολογικής  πλευράς,   εξαντλούμε   την  πίστη  μας  υποκριτικά  στους  τύπους,  για  ένα  επιφανειακό   λούστρο,   ο  ένας  στα  μάτια  του  άλλου.  Δεν  γινόμαστε ο  ένας  για  τον  άλλο  το  φως  που  δικαιώνει  την  ζωή.  Η  βαθειά   αυτή   αλλαγή  που  μας  χρειάζεται, θα  περάσει  από  την  δοκιμασία  του  πόνου,  ο  οποίος   θα  βεβαιώσει  την  εγκυρότητα   της  αλλαγής  από   την  επιμονή  και  την  υπομονή που  θα  επιδείξουμε   παρά  τον  πόνο  που  επιφέρει.   Αυτό    αργοπορεί   την  προσδοκία  μας,  αλλά  να  μην  είμαστε   σίγουροι  ότι  την  αναιρεί.  Η  διαδικασία  μπορεί  να  είναι  μακριά  και   πολλές  φορές να   έχει  έντονα πισωγυρίσματα.  Σιγά – σιγά  όμως,  όταν  μας  βοηθούν  και  τα   κακά  που  μας  βρίσκουν,  χαλαρώνουμε  την  πίστη  μας στην  μεγάλη  αξία  που  δίνουμε    στους  περιοριστικούς  νόμους   των  αισθήσεών  μας  που  μας  κάνουν  υπηρέτες  των  ψεύτικων  υλικών  πραγμάτων που  τα  χάνουμε  με  τον  θάνατό  μας.
 Τα  ψεύτικα  υλικά  πράγματα  που  γι αυτά,  σε  αυτή  την  ζωή,  "πουλάμε  την  ψυχή  μας  στον  διάβολο"  όπως  λέμε    για  να  τα  αποκτήσουμε  και  μετά  για  να  τα υπερασπιστούμε  από  τους  μικρούς  και  μεγάλους  ληστές  που  προκαλούνται  να  τα  κλέψουν. Είναι  φυσικό  να  μας  εξαντλήσει  αυτή  η  συνεχής  μάχη  που  πολλές  φορές  χάνεται  άδοξα  στην  προσωπική  ή  στην  συλλογική  ζωή  μας.  "Ελάτε  σεις  οι  κουρασμένοι  κοντά  μου  να  σας  ξεκουράσω" μας  λέει  ο  Χριστός.  Θα  έρθει  για  τον  καθένα  μας    και   η   αρρώστια,  ο  θάνατος,  ή  οικονομική  καταστροφή,  ο  πόλεμος,  για  να   αναστήσουν  την  υλοποιημένη  ψυχή  μας.   Αυτά  θα  μας  κάνουν να  εγκαταλείψουμε  την  μεγάλη  αξία  της  ύλης  που  υπηρετούσαμε  και  μας  έχει  συντρίψει.  Βεβαίως   και   θα  έχουμε  να  αντιμετωπίσουμε  την  αντίδραση  όσων  αργούν  ακόμη  να  πειστούν  για  την  ανάγκη  αυτής  της  αλλαγής.  Η εναρμόνισή  μας  με  τους  νόμους  της  συμπαντικής  ενότητας,   περνάει   υποχρεωτικά  από  την  δοκιμασία,  τον  πόνο,  ο  οποίος φιλτράρει  και  επιβεβαιώνει  την  διάθεσή  μας  για  ενότητα.   
 Όταν  το  ξέρουμε  αυτό,  παίρνουμε  δύναμη   όταν συναντάμε  προδοσίες,  ακόμη  και   από   ανθρώπους  της  θεολογίας  ή  της  επιστήμης.  Σκεφτόμαστε  ότι  όσο  και  να  είναι  αληθινές  οι  διακηρύξεις  τους,  είναι   και  αυτοί    άνθρωποι  και  ζουν  υπό  το  καθεστώς  του  φόβου,  της  ντροπής,  της  ατέλειας  τούτου  του  ψεύτη  κόσμου  που  τους  δυσκολεύει  να  τις  κάνουν  πράξη.    Χρειάζονται  και  αυτοί  τον  χρόνο  τους  να  ξεπεράσουν  την  δυσκολίας  τους  μέσα  από  επαναλαμβανόμενες  αστοχίες    και  πρέπει  να  βρούμε  την  δύναμη  να  τους  τον  δίνουμε  συγχωρώντας  με  υπομονή  και  καρτερία    τις  τόσες  πολλές  προδοσίες,  που δεχόμαστε από  αυτούς.  
 Χρειαζόμαστε  αντοχή  στον  πόνο  που  θα  έρθει,  μόλις  χαλαρώσουμε  την  πίστη  μας  στην  υπέρμετρη  αξία  της  ύλης  που  υπηρετούσαμε.  Αυτός  ο  πόνος  θα  τσεκάρει  αν  η  διάθεσή  μας    για  τον  κόσμο  του  φωτός  είναι  δυνατή  για  να  μας  δώσει   το  εισιτήριο.   Όμως  όπως  είπαμε,  ο  σημερινός μηχανιστικός   πολιτισμός,  αρνείται  να  δεχθεί  τον  πόνο  σαν  μέρος  της  ζωής  και  να  μιλήσει  γι 'αυτόν  μέχρι  εξαντλήσεως,   σε  ανοικτό  διάλογο,  που  δεν  θα  ενοχοποιεί  κανένα.  Επιμένουμε  στον  παραλογισμό  μας  ότι  είναι  στην  ατομική  ευθύνη  του  καθένα  να  βρει  τον  τρόπο  να  εξουδετερώσει  τις  όποιες  επιθέσεις  των  συνανθρώπων  του,  επιστρέφοντας  τον  πόνο  που  του  προκαλούν. Αυτό  νομίζουμε  πως  είναι  το  μόνο  που  μπορεί  να  κάνει  ο  καθένας  μόνος  του,  από  την  στιγμή  που  δεχόμαστε  την  διαίρεση  σε  βάρος  της  ενότητας: Να    επιστρέψει  τον  πόνο  ή  να  τον  υποστεί  μόνος  του. Να  απορροφήσει  μόνος  του  τους  κραδασμούς  της  κοσμοθεωρίας   της  διαίρεσης  που  μας  υπαγορεύει  η    υπερβολή  στην  ύλη. Ο  άνθρωπος  αντιμετωπίζει  την  μοναξιά,  για  την  οποία  όπως  φαίνεται  δεν  είναι  φτιαγμένος  αφού  του  προκαλεί  πόνο.  Και  από  την  άλλη  βλέπουμε  ότι  ο  πόνος  που  προκαλούμε  στους  άλλους  δεν  αντέχεται  ούτε  σε  μας  που  τον  προκαλούμε αν  δεν  είμαστε  καλυμμένοι  πίσω  από  προσχήματα  που  κουκουλώνουν  την  ευθύνη  μας.  Τα  προσχήματα  που  χρειαζόμαστε  για  να  καλύψουμε  τον  πόνο  που  προκαλούμε  μας  αποδεικνύουν  ότι  στην  πραγματικότητα  η  ψυχή  μας  από  κατασκευής  νοιώθει  την  ευθύνη  για  τον  πόνο  που  προκαλούμε  ο  ένας  στον  άλλο  και  δεν  ισχύει  αυτό  που  λέμε  ότι  "δεν  έχω  την  ευθύνη  του  πόνου  που  προκαλώ,  ας  είναι  και  αυτός  ικανός  να  τον  αποτρέψει".       
Δεν  πρέπει  να  μας  κάνουν  επιφυλακτικούς  ως  προς  τον  δρόμο  της  ενότητας  οι  προδοσίες  στην  πράξη   όσων  μας  μιλούν    υπέρ   της   ενότητας  του  κόσμου  και  δεν  κάνουν  πράξη  τα  λόγια  τους.   Δεν  πρέπει  ότι  ακούμε  και  διαβάζουμε  από  αυτούς,  να  τα  θεωρούμε   νεκρά  λόγια  χωρίς  αξία  αφού  δεν  μπόρεσαν  να  υποστηριχθούν  ούτε  από  τους  ίδιους  τους. Πολλοί  από  μας,  ταυτίζουμε  τους  θεολογούντες  που υπερθεματίζουν  στα  λόγια  και  αποστατούν  στην  πράξη,   με  τον  νομοθέτη    Θεό.  Ξεπερνάει  την  λογική  μας  και  μας  θυμώνει  που  δεν  κάνει  εύκολο  ο  Θεός  το  πέρασμα του  ανθρώπου   από  το  ψέμα  στην  αλήθεια  ευθύς  μόλις  την  αντιληφτεί,    αλλά επιτρέπει  να  μεσολαβήσει  η  δοκιμασία.  Δεν  μπορούμε  να  το  δικαιολογήσουμε  και Του  το   χρεώνουμε.    Σκοτώνουμε  μέσα  μας τον  Θεό,  μαζί  με  τις  έννοιες  της  αρμονίας,   της  ενότητας  και    της  δικαιοσύνης.  Αλλά  ο  Θεός  της  ενότητας  και  της  αγάπης  δεν  αποσύρει  την  ένια  του  για  μας  τα  παιδιά  Του.  Ξέρει  ότι  πολύ   δύσκολα    μπορεί  να   νικήσει  κανείς τα  ένστικτά  του    μια  και  έξω. Χρειάζεται  η  υπομονή  και  επιμονή  στην  αγάπη  από  τους  ποιο  δυνατούς.    
 Θα  επιμείνουμε  να  λέμε  πως    και   ο  θεολογών  είναι  άνθρωπος,  που όταν  του  αποκαλύπτονται  οι  αλήθειες,  για  να  τις  κάνει  πράξη  χρειάζεται  μια    συνεχή    προσπάθεια.   Δεν  φτάνει  μια  διά  παντός   στην  τελειότητα που  επιθυμεί. Γι 'αυτό,  δεν  θα  έπρεπε  να  κρίνουμε  τόσο  πολύ  τις  πράξεις  του  κάθε  στιγμή  στο  διαταύτα  απέναντι  στην  δική  μας  ζωή.  Μπορούμε  να  μελετάμε  και  να  αποθησαυρίζουμε,  αμερόληπτα  το  έργο  του,  γραπτό  ή  προφορικό  και  να παραμερίζουμε  τα  σκουπιδάκια   που  βρίσκουμε  ίσως  στην  πράξη,  συμπληρώνοντας  τα  όποια  ανθρώπινα  κενά,   με  το  έργο  άλλων  θεολογικών   και  επιστημονικών   αποκαλύψεων.  Πάντα   όμως  σε  σχέση  και  με  τις  δικές  μας  εμπειρίες.   Οι  πράξεις  των   θεολογούντων   και  των  επιστημόνων  χρειάζονται  την  ανοχή  μας  όταν  δεν  εναρμονίζονται   με  τα  λόγια  τους.  Γιατί  είναι  άνθρωποι  και  έχουν  να  νικήσουν  και  αυτοί  μέσα  τους  τον  φόβο  και  την  συνήθεια. 
Μπορεί  από τους  ανθρώπους  των  φυσικών  επιστημών    των  νεότερων  πειραμάτων  να  μην  έχουμε  ακόμη  νοιώσει  έντονα    την  προδοσία  τους  τόσο  δυνατά  όπως  νοιώθουμε να  έγινε  με  τους  θεολογούντες,  ίσως  γιατί  αυτοί    δεν  μας  το  φώναξαν  ακόμα  τόσο  δυνατά  που  να  μας  τραβήξουν  την  προσοχή  και  να  παρατηρήσουμε  την  διάσταση  και  σε  αυτούς  λόγου  και  έργων.  Αυτή, την  συγκεκριμένη  στιγμή ίσως  αυτές  οι  επιστήμες, να  μπορέσουν  να  στηρίξουν  πολύ  περισσότερο την πορεία  της  ανθρωπότητας  στην  αναζήτηση  των  υπέρτατων   αληθειών.  Αφήνουν  πίσω  τους  την    έννοια  που  άφηναν  να  έχει  ο  άνθρωπος  για  την  ύλη, τον  χρόνο  και  τον  χώρο, η  οποία  άφηνε  την  εντύπωση    διαίρεσης  και  ανεκπλήρωτου  στο  ζητούμενο  ενότητας  και  αρμονίας  στο  σύμπαν  και  στον  άνθρωπο.  Τον  άνθρωπο  που  κρατούσαν    για  καιρό  μακριά  από    την  αλήθεια  της  γνώσης.
Τώρα  πια  μας  λένε  ξεκάθαρα  πως  στο  σύμπαν  δεν  υπάρχει  ύλη,  αλλά  ενιαία  κοχλάζουσα  ενέργεια  που  μπορεί  να  εκφράζει  διαφορές  στην  πυκνότητα  την  οποία  ο  εγκέφαλός  μας  την  κάνει  μέσα  από  τις  αισθήσεις  μας  εικόνες  με  σχήματα   και  ήχους.  Αυτό  που  ξέραμε  ως  τώρα  για  ύλη,  δεν  πρόκειται  λοιπόν   για συμπαντική    πραγματικότητα,   αλλά  για  ερμηνεία  που  κάνει  ο  εγκέφαλός  μας  μέσω  των  αισθήσεων.    Η  ενιαία  αυτή   ενέργεια,  βρίσκεται   παντού    και  κατακλύζει  τα  πάντα,  όσα  πριν  νομίζαμε και  ονομάζαμε    σαν   ύλη  τεμαχισμένη σε  πράγματα,  τέτοια,  που  δεν  υπάρχει  στην  πραγματικότητα,  έξω  από  το  μυαλό  μας  
Δεν  υπάρχει  αυτό  που  πάνω  του  χτίσαμε   το  υλιστικό,  μηχανοκρατικό  πολιτιστικό  ρεύμα  το  οποίο  κυριάρχησε  στον  δυτικό  κόσμο,  σαν μια  πίστη  που  έγινε  "θεολογία" και  που  στηρίχτηκε  πάνω  στην  φιλοσοφική  ένια  της  ύλης που  είχαμε  την  οποία  τώρα  ξέρουμε  ότι  δεν  υπάρχει.   Μιας  ύλης,  που  όταν  πιστεύαμε  ότι  είναι   πραγματική,  την  υποστηρίζαμε  και  την  θέλαμε  στην  ζωή  μας    "πανταχού  παρούσα  και  τα  πάντα  πληρούσα,  ο  θησαυρός  των  αγαθών  και  ζωής  χορηγός",  όπως  αναφέρει  χαρακτηριστικά ο καθηγητής   αστροφυσικής  Μάνος  Δανέζης,  για  να  δώσει  έμφαση    στον  τρόπο  που   κατέλυσε  την  αλήθεια αυτό  το  υλιστικό  πνεύμα  αντικαθιστώντας   τον  Θεό.      Δηλαδή  αυτή  η  ύλη  που  τώρα  μας  βεβαιώνουν  και  οι  επιστήμονες ότι  δεν  υπάρχει,   πήρε  την  θέση  του  Θεού, σαν  πανταχού  παρούσα  και   την λατρέψαμε  σαν  Θεό,  εκτοπίζοντας  τον  κανονικό  Θεό  από  την  ζωή  μας  σαν  μια  Αρχή  ενότητας.  
Είναι  καλό  να  επαναλαμβάνουμε    ότι  δεν  υπάρχει  ύλη  με  την  απόλυτη    έννοια  που  είχε  πριν.  Ξέρουμε  ότι  στην  θέση  της  υπάρχει  μόνον   μια   κοχλάζουσα  ενέργεια  που  βρίσκεται  παντού,  χωρίς  το  παραμικρό  κενό,   σε  συνέχεια  με  αυτό  ξέρουμε   και  ότι  κάθε  μορφή  στο  σύμπαν  που  το  βλέπαμε πριν  με  όρια  δεν  υπάρχει  πραγματικά  αλλά  είναι  προϊόν   της  όρασής  μας και  μόνον.     Το  σύμπαν  δεν  υπάρχουν  όρια  γιατί  κάθε  αντικείμενο  προεκτείνεται  μέχρι  το  άπειρο   και  όλα  μαζί  ενώνονται.  Μόνον  οι  αισθήσεις  μας  δημιουργούν  τομές  και  χωρίζουν  τα  αντικείμενα.  Αυτή  η  ολότητα του  σύμπαντος    μας  παραπέμπει  στην  πανταχού  παρουσία  του  Θεού  που  με  έναν  τρόπο  παρουσιάζεται  σαν  ενέργεια  που  διέπει  τα  πάντα   με  την  οποία  χρειάζεται  να  συντονιστούμε.
Ο  Αϊνστάιν  μας  υποστηρίζει  ότι  "τα  πάντα    είναι  ενέργεια,  είναι  απλό.  Συντονίσου  στην  συχνότητα  της  πραγματικότητας  που  επιθυμείς  και  δεν  γίνεται  αλλιώς  παρά  να  πάρεις  την  πραγματικότητα  που  θέλεις.  Αυτό  δεν  είναι  φιλοσοφία.  Είναι  κβαντική  φυσική". 
Τώρα,  όσο  αφηνόμαστε  στην  λογική  των  αισθήσεών  μας,  ο  πόνος  από  τον  διαχωρισμό  και  την  διάσπαση  θα  γιγαντώνεται συνεχώς  και  θα  κορυφώνεται  μέσω  της  γιγάντωσης  της  γνώσης  της   τεχνολογίας  και  ο  κίνδυνος  εξαφάνισης  του  ανθρώπινου  είδους  σαν  ελεύθερα  σκεφτόμενο   ον  είναι  προ  των  πυλών.  Είναι  αναγκαίο  λοιπόν  να  αρπαχτούμε  από  την  διαβεβαίωση  και  της  επιστήμης  να  συντονιστούμε  σε  αυτήν  την  ενέργεια  που  διέπει  τα  πάντα  και  τα  συνενώνει  σε  ολότητα.  Να    εγκαταλείψουμε το  διασπαστικό  κοινωνικό  μοντέλο    εχθρότητας    και  αντιπαλότητας  με  την  σαγήνη  των  υλικών  πραγμάτων  της  ψευδαίσθησης.   
  Να  συντονιστούμε  με  την  ένωση  των  πάντων   σε  μορφή  ενέργειας.  Να  γίνουμε  μέρος  της  ενέργειας  αυτής,  εγκαταλείποντας   τις   μορφές  που  προσδίδει  ο  διαχωρισμός  που  μας  δίνει  η  ψευδαίσθηση  του  μυαλού  μας.  Ζούμε  μέσα  σε  μία  ολότητα  αδιάτμητη  και  είμαστε  μία  αδιάτμητη  ολότητα  σε  σχέση  με  τα  πάντα.  Είμαστε  η  προσωποποιημένη  αγάπη  και  μέσα από  αυτήν  την  έννοια  της πολύ   στενότερα  ενωμένης  μορφής  των  πάντων     από  αυτήν  που  πριν   η  θεολογία αποκαλούσε  "αδελφότητα"  μεταξύ  των  ανθρώπων,  όταν  συγχρόνως  ζούσαμε   με  μια  υλιστική  θεωρία   αντιπαλότητας,   διάσπασης  και   διαχωρισμού  που  μας  έδινε  κέρδη  τα  οποία   απέτρεπαν  την  μεταξύ  μας  ένωση  σε  "αδελφότητα".   Στις  μέρες  μας  τα  κέρδη  αυτά  εξέλειπαν,  ίσως  με  θεία  θέληση  για  να  μας  αφαιρεθεί  το  κίνητρο  που  μας  κρατούσε  ως  τώρα  δέσμιους  στην  θεωρία  μια  υλιστικής  πραγματικότητας.  Το  ποτάμι  δεν  γυρίζει  πίσω.  
  Δημιουργείται  μια  νέα πολιτισμική    τάση  που  προφανώς  ακόμη   βρίσκεται  στα  σπάργανα  και  δεν  έχει  συνειδητοποιηθεί.  Κάθε  μέρα,  κάθε    ώρα,  κάθε στιγμή  εντείνονται  οι  πόνοι  μας.  Είναι   οι  πόνοι  της   γέννας  του  νέου  πολιτισμού.   Προβλέπεται  να  είναι  μια  πολύ  δύσκολη  γέννα  που   απειλεί  τη  ζωή  και  την  ελευθερία. Είμαστε  όλοι  εμείς,  είμαστε  όλη  η  ανθρωπότητα,    που  θα   γεννήσουμε  αυτόν  τον  νέο  πολιτισμό. Χρειάζεται  πολύ  κουράγιο  σε  όλους  μας  για  να  αντέξουμε  τους  αβάστακτους  πόνους  μιας  τέτοιας  γέννας.  Ας  μην  μας  καταβάλει  το  φορτίο  αυτό  γιατί  ο  Θεός  θα  βοηθάει  όποιον  δεν   χρησιμοποιεί   βία  σε  καμία  κατεύθυνση, ούτε αυτούς που θεωρούνται υπεύθυνοι για το κακό  και το αφήνει στην κρίση του Θεού.  Θα βοηθάει ο Θεός όποιον  συμπονάει  και  συμμερίζεται    την  δυσκολία  του  άλλου  στην  ενότητα  και  την  αγάπη,  επειδή  πηγάζουν  από  τις  κακές  εμπειρίες  που  τον  προγραμμάτισαν.    Ο  Θεός  μαζί  μας  λοιπόν.   
                                                         Ευαγγελία  Ουζούνογλου

 Αν σας άρεσε η δημοσίευση, πατήστε το κουμπάκι "Μου αρέσει"
Μπορείτε και να το κοινοποιήσετε τον σύνδεσμο


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...